De wijnwereld zit vol met mensen die graag etaleren dat ze veel van wijn weten, vaak wel een klok hebben horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt. Hoe herken je ze? Heel simpel; het zijn degenen die tijdens proeverijen het glas hoog boven hun hoofd houden -goed zichtbaar voor de omstanders- om dan uitgebreid de wijn te bekijken. Behalve de helderheid van een wijn is er zo niet veel te zien.

Wil je echt de kleur van een wijn beoordelen dan hou je de wijn schuin boven een wit oppervlak en zorg je dat er helder licht van boven in het glas schijnt. Zo kun je vooral goed de verkleuring van de wijn aan de rand zien.

Die verkleuring zegt iets over het ontwikkelingsstadium van de wijn. Een jonge rode wijn is in zijn jeugd purper en wordt met het op leeftijd komen roder, richting oranje (tuilé –dakpannen oranje). Als de wijn te ver heen is, is hij bruin. Een goed voorbeeld hier.

Bij witte wijnen is het wat lastiger de ontwikkeling te zien, maar heel jong is een wijn wat groenig aan de rand, verkleurt richting strogeel bij het ouder worden en wordt uiteindelijk wat bruinig. Heel boeiend allemaal als je de leeftijd van een wijn wil schatten, maar of je er echt wat mee kan? Transparantie zegt vooral bij Rhône’s en Bordeaux iets over de extractie en de hoeveelheid tannine. Helderheid is ook niet zo veelzeggend, vooral omdat de beste wijnen vaak niet gefilterd worden. Toch blijken veel mensen de kleur altijd heel interessant te vinden. Wanneer ik een cursus gaf, waren alle deelnemers vooral gefascineerd door het verhaal over de verkleuring van wijn, terwijl ik ze vooral wilde leren proeven!

Kleur, ik kan er niet zoveel mee. Als je grote Bourgognes op hun kleur zou moeten beoordelen, kom je nergens. Een half jaar geleden had ik een fles Chambertin 1962 van Rousseau. Prachtige wijn, maar oude thee ziet er ongeveer even smakelijk uit. Kleur zegt mij eigenlijk niets, je kan het niet proeven. Toch lijkt het of je er in de wijnwereld moeilijk omheen kan: de door mij zeer gerespecteerde Jancis Robinson besteedt er aandacht aan en Robert Parker laat de kleur van de wijn voor 10% meetellen in zijn beoordeling.

Toen de fotograaf, Fred van Diem, een foto van mij moest nemen (voor het blaadje van de Hogeschool van Amsterdam, de Havanna), wilde hij per se dat ik mijn glas in de lucht zou houden om zo aandachtig de kleur te beoordelen. Dat heb ik hem uit zijn hoofd weten te praten. Ik wil geen wanna-be lijken! Maar wie weet; als ik de enige ben wie de relevantie van kleur ontgaat, misschien ben ik dan degene die de klok heeft horen luiden en de klepel niet weet te vinden?

Be Sociable, Share!
Share