In het dagelijks leven ben ik onder meer docent Commerciële Economie aan de Hogeschool van Amsterdam. Een van de dingen die ik studenten leer, gaat over prijsstelling: de P van prijs in de beroemde marketingmix. Ik probeer ze uit te leggen dat de dure spijkerbroek, die de meesten aan hebben, kwalitatief niet zoveel beter is dan die van de Zeeman, maar dat een belangrijk deel van de waarde die ze aan die broek toekennen, gelegen is in de hoge prijs. Een broek van € 250,- voelt gewoon veel mooier dan een broek van €50,-

Enfin, wat heeft dit met wijn te maken? Ik hoor nu volksstammen in koor ‘ja’ roepen. ‘Belachelijk om meer dan een tientje voor een fles uit te geven.’ ‘Wijnen van boven de €100,- zijn obsceen.’ Zelf denk ik daar genuanceerder over. Een heel klein percentage wijn komt van wijngaarden die zo bijzonder zijn in expressie en levensverwachting dat het niet verwonderlijk is dat de hele wereld achter die wijn aanzit. Een kwestie van vraag en aanbod. Uit sommige toppercelen in de Bourgogne wordt per jaar niet meer dan zo’n 4000 flessen geproduceerd. En alle wijnboekjes en tijdschriften en blogs hebben het over die wijn. Vind je het gek dat de vraag zo groot is dat de prijs explodeert? En we kunnen die Chinezen, die nu astronomische bedragen neerleggen voor Franse topwijnen wel voor gek verklaren, maar ze willen weten hoe die wijn smaakt en hebben -helaas- het geld er voor en zijn bovendien ook nog eens met zovelen. Zo werkt het nu eenmaal. De Lafite’s, Petrusen en Romanée-Conti’s zijn niet zo duur omdat er een slimme marketingstrateeg achter zit, maar omdat ze allemaal hele unieke bijzondere wijnen maken waarvan de vraag vele malen groter is dan het aanbod. Dit nog afgezien van het feit dat het heel duur is om grote wijn te maken.

Toch zijn er ook producenten die ik verdenk van zo’n marketingstrategie. In de jaren negentig waren opeens de wijnen van Dom. Laurent de wijnen om in de gaten te houden. Dat ‘Dom.’ stond niet zoals je zou verwachten voor domaine, maar voor Dominique. Dominique Laurent, een voormalig patisserier, was een wijnhandelaar geworden, die boeren drie maal de prijs betaalde voor hun druiven als zij de wijnstokken en oogst helemaal volgens zijn specificaties zouden behandelen.

Naast mij ligt nu toevallig een Revue du vin du France uit 2002 met daarin een advertentie voor de primeur intekening van deze wijnen. Voor het niet zo grote jaar 2001 werden de volgende prijzen gerekend (primeur, levering februari 2004!) € 105,- voor een Fixin 1er Cru, € 150,- voor Nuits-Saint-Georges Les Chaignots 1er Cru en € 540,- voor een Grand Echézeaux. Destijds heb ik een paar van zijn jaargang 1996 geproefd. We waren niet onder de indruk. Ik had het gevoel dat de suikerpot flink gehanteerd was tijdens de vergisting. ‘Ha dat kan je verwachten van zo’n banketbakker’ werd er gesmuild. Daarna eigenlijk weinig meer van dit Dom. vernomen.

Tot mijn verbazing zag ik afgelopen zomer zijn wijn bij de supermarkt. Nuits-Saint-Georges 1er Cru Rue de Chaux VV 2007 voor een luttele €26,- en bij een andere super zijn Chateauneuf-du-Pape (Tardieu-Laurent) 2007 voor €22,-. De 2001 Chateneuf zou volgens de RVF destijds € 135,- moeten hebben opgebracht. Een opvallende verandering van marketingstrategie. Of zouden de wetten van vraag en aanbod uiteindelijk toch zwaarder hebben gewogen?

Momenteel is er een andere wijnmaker in de Bourgogne die furore maakt: Bernard van Berg. Deze voormalig fotograaf maakt alleen Bourgogne Grand Ordinaire en noemt deze le Vin plus Simplement. Klinkt heel bescheiden, helaas zijn de prijzen die hij vraagt iets minder bescheiden. De goedkoopste begint bij € 75,- (om ook wat minder bedeelden kennis te kunnen laten maken met zijn wijn, zo redeneert hij), de duurste zo’n € 350,- Zowel voor rood als wit. Vorig jaar was ik er op bezoek. We werden ontvangen door het zeer beminnelijke, al enigszins op leeftijd zijnde, echtpaar Van Berg. De ontvangst was niet in de kelder of in de wijnmakerij, maar op een klein kantoortje in het dorpje Meursault. Zorgvuldig werd de prijslijst voor ons neergelegd en er werd een witte en een rode wijn voor ons geopend. Ik geloof dat de rode wijn de ‘la Rose’ was (€200,- +). Van Berg produceert met extreem lage rendementen. Mooie diepgeconcentreerde wijn, maar eerlijk gezegd miste ik wel complexiteit. Volgens mij heeft dat te maken met het feit dat hij niet over de beste wijngaarden beschikt en dat met behulp van een enorme extractie probeert te verhullen.
Van je zwakte een sterk punt maken; le Vin plus Simplement, wat nou terroir? En dan wel prijzen vragen die veel Bourgogne Grand Cru doet verbleken. Dat klinkt als zeer uitgekiende marketing. Ik had het gevoel dat ik naar de kleren van de keizer zat te kijken. Misschien heb ik het mis. De beroemdste sommeliers van Europa zijn het momenteel met mijn oneens.

De tijd zal ons leren.

Be Sociable, Share!
Share